Sinds donderdag 9 februari krijgt IKV Pax Christi steun van de Nationale Postcode Loterij.
Daar zijn we blij mee omdat we daarmee nog meer stem kunnen geven aan burgers in conflictgebieden en in Nederland die vol passie en geweldloos vechten voor vrede. Verder lezen
Bewegen is goed voor je! Dit is geen postbus 51 campagne tegen overgewicht, maar motto van de congressen van CDA en PvdA afgelopen weekend. Ik zie bij deze politieke bewegingen een ontwikkeling die de bredere samenleving raakt en ook van betekenis is voor de vredesbeweging.
Saif al-Islam, de zoon van Gadaffi, kan in Libië worden berecht, zo liet hoofdaanklager van het Internationaal Strafhof (ICC) Luis Moreno-Ocampo deze week weten. Een pragmatische keuze van Moreno-Ocampo, nadat waarschijnlijk duidelijk was geworden in zijn gesprekken met de nationale overgangsraad en de militie die Saif gevangen houdt, dat zij niet bereid zijn hem uit te leveren aan Den Haag. Verder lezen
‘De verzonnen geschiedenis’ is de titel van het boek dat ik vorige week kreeg van de parlementsvoorzitter van de Armeense enclave Nagorno Karabach. Nagorno Karabach is een gebied in Azerbeidzjan dat twintig jaar geleden door Armenië is bezet; of zoals Armenië dat ziet, bevrijd.
Ik was in Nagorno Karabach om onze projecten te bezoeken en te spreken met vredesactivisten, politici en burgers.
Verder lezen
Donderdag was ik bij de beëdiging van Jan Terlouw als Minister van Vrede. Daarbij merkte ik volgende op. Volgende week is er de 45e editie van de Vredesweek. Een jarenlange traditie wordt gecontinueerd. Dit jaar spelen boeken een belangrijke rol. Soms lees ik een boek met fictie en denk, het zou werkelijkheid kunnen zijn. Soms zie ik ontwikkelingen in de wereld en voel ik, dit zou fictie kunnen zijn. Je moest toch wel heel veel fantasie hebben, wilde je vorig jaar geloven dat we nu midden in een Arabische lente staan. Je hoefde niet veel fantasie te hebben om je te realiseren dat wij falen in het beheer van onze wereld. Dit is niet houdbaar, niet duurzaam. Verder lezen
Elke vrijdag was het prijs. Terugkomend van ons werk op de Libische olieraffinaderij werden wij aangehouden door de Libische politie. Na een vluchtige controle werd geconstateerd dat de auto mee moest voor inspectie. Inleveren dus. Sommige van deze auto’s konden na het weekend weer worden opgehaald bij het politiebureau en in de auto achtergelaten spullen wezen op een gezellig familie-uitje met picknick. Omdat het aantal auto’s dat niet terugkwam ook opliep, vroegen we de politie commissaris deze op te sporen. ‘Dan moet je me wel een terreinwagen geven anders kan ik onmogelijk in de woestijn gaan zoeken’. Tja, wat moet je als je regering niet voor jou zorgt maar zich verrijkt aan de inkomsten van olieverkoop en lucratieve contracten met buitenlandse bedrijven. Of zoals een Libische vriend opmerkte toen ik over bovenstaande klaagde: “Ach, alles in Libië is toch van de Libiërs?”. Verder lezen
Ik sta in de deuropening. Halverwege de straat spelen kinderen voetbal. Ze roepen en wenken we om mee te doen. Ik schud nee. Ik kan niet meedoen, en dat is niet alleen vanwege mijn helm of kogelvrijvest. De sluipschutters schieten met regelmaat op mensen in de straat. Dus waarom nu niet? Het is voorjaar 1994. Sarajevo wordt gedurende vele jaren omsingeld door de troepen van Mladic. Verder lezen
